Як патрапіць у Рай? (прытча)
***
Па доўгай, выснажваючай, бясконцай дарозе йшоў чалавек з сабакам. Крочыў ён неверагодна доўгі час, стаміўся, і сабака стаміўся таксама. Бачыць перад ім – аазіс! Прыгожая брама, за агароджай – кветкі, музыка, шум вады…
- Што гэта? – спытаў вандроўнік у вартаўніка.
- Гэта рай, ты ўжо памёр і можаш увайсьці й адпачыць.
- А вада там ёсьць?
- Колькі заўгодна – фантаны, крыніцы, прахалодныя басейны.
- А паесьці што-небудзь дадуць?
- Усё, што захочаш.
- Але са мною сабака.
- Мне вельмі шкада, сэр, але з сабакамі нельга. Вам давядзецца пакінуць яго тут.
І вандроўнік пайшоў міма. Неўзабаве дарога прывяла яго на ферму. Каля ўваходу сядзеў вартаўнік.
- Я хачу піць, - сказаў вандроўнік.
- Заходзь, у двары ёсьць калодзеж.
- А мой сабака?
- Паілка побач з калодзежам.
- Я галодны.
- Магу пачаставаць цябе вячэраю.
- А для сабакі?
- Знойдзецца костка.
- А што гэта за месца?
- Рай.
- Як так? Вартаўнік ля палацу, што недалёка адсюль, сказаў мне, што рай там.
- Ён хлусіць. Там пекла.
- Як жа вы, жыхары рая, церпіце гэта?
- Гэта нам вельмі карысна. Да раю даходзяць толькі тыя, хто не кідае сваіх сяброў.
***
стырана на sobaka_ru.livejournal.com, перакладзена мною.
Tags: Аліса, сабакі, сумна